26 Mayıs 2018
25 °
İstanbul
  • Adana
  • Adıyaman
  • Afyonkarahisar
  • Ağrı
  • Amasya
  • Ankara
  • Antalya
  • Artvin
  • Aydın
  • Balıkesir
  • Bilecik
  • Bingöl
  • Bitlis
  • Bolu
  • Burdur
  • Bursa
  • Çanakkale
  • Çankırı
  • Çorum
  • Denizli
  • Diyarbakır
  • Edirne
  • Elazığ
  • Erzincan
  • Erzurum
  • Eskişehir
  • Gaziantep
  • Giresun
  • Gümüşhane
  • Hakkari
  • Hatay
  • Isparta
  • Mersin
  • İstanbul
  • İzmir
  • Kars
  • Kastamonu
  • Kayseri
  • Kırklareli
  • Kırşehir
  • Kocaeli
  • Konya
  • Kütahya
  • Malatya
  • Manisa
  • Kahramanmaraş
  • Mardin
  • Muğla
  • Muş
  • Nevşehir
  • Niğde
  • Ordu
  • Rize
  • Sakarya
  • Samsun
  • Siirt
  • Sinop
  • Sivas
  • Tekirdağ
  • Tokat
  • Trabzon
  • Tunceli
  • Şanlıurfa
  • Uşak
  • Van
  • Yozgat
  • Zonguldak
  • Aksaray
  • Bayburt
  • Karaman
  • Kırıkkale
  • Batman
  • Şırnak
  • Bartın
  • Ardahan
  • Iğdır
  • Yalova
  • Karabük
  • Kilis
  • Osmaniye
  • Düzce
3 sa 42 dk
İkindi'ye kalan süre
İmsak 03:38 Güneş 05:31 Öğle 13:07 İkindi 17:04 Akşam 20:32 Yatsı 22:16
İzzet Çapa

İzzet Çapa

Necip Fazıl: Hapishanede çay bile demir kokar

Yine uykunun muhitime uğramadığı gecelerden birinde, valide sultanımın tozlu kütüphanesini karıştırırken geçti elime Ayhan Songar’ın “Ruh Hekiminin Hatıraları” adlı kitabı.

Aslına bakarsanız kitap biriktirmek pek adeti değildir annemin ama Ayhan Bey farklı, çünkü o akrabamız.

Kafkaslar’dan başlayıp Osmanlı Sarayı’na ve oradan da Cumhuriyet’in kuruluşuna uzanan film gibi bir hikayesi var ailenin.

Aramızda kalsın ama bu biraz da benim şecerem.

Merak etmeyin onu da ilk fırsatta Songar'ın kızı ve torunuyla konuşup paylaşacağım.

Şimdi dönelim kitaba...

Kimler kimler yok ki okurken su gibi akıp giden sayfalar arasında...

Mazhar Osman’dan Peyami Safa’ya, Yahya Kemal’den Necip Fazıl’a, Yunus’tan Mevlana’ya gönül ikliminden portreleri anlatmış Ayhan Hoca.

Türkiye’de psikiyatrinin kurucularından, sibernetikten tasavvufa uzanan çok geniş bir düşün ve ruh ikliminde dolaşan kitaptan “Bir Dahinin Portresi” başlıklı bölümü yazıyorum bugünlük.

Fazıl’ın “Hapishanede çay bile demir kokar” sözleriyle başlayan bölümü, tamamen Hoca’nın yazdığı şekliyle cümlelerine hiç dokunmadan, aynen alıntılıyorum.

Bugünlük sizi Hoca'yla baş başa bırakıyorum.

Devamı pek yakında...

frwfkjergg

Ayhan Songar

BİR DAHİ PORTRESİ

"Hapishanede çay bile demir kokar" diyordu Necip Fazıl, "Büyük Çile"sinin bir kısmını doldurduğu hapishaneyi anlatırken...

“Her taraf siyah, her yanın paslı demir, beyaza hasretin ne olduğunu orada anlar insan. Bir diş hekimi vardı, biraz yakınlık göstermişti bana. Ondan rica ettim, zaman zaman muayene odasına gidip oturmama, böylece bir nebze olsun beyaz rengi görmeme izin vermişti, sonra o da kapısını bana kapadı ya..."

Zindan iki hece Mehmedim lafta

Baba katili ile baban bir safta

Halimi düşünüp yanma, Mehmedim

Kavuşmak mı, belki daha ölmedim...

Bir alem ki gökler boru içinde

Akıl olmazların zoru içinde

Ses demir, su demir ve ekmek demir

İstersen demirde muhali kemir

Ne gelir ki elden kader bu, emir

Garip pencerecik, küçük, daracık

Dünyaya kapalı, Allah'a açık

Ana rahmi zahir şu bizim koğuş

Karanlığında nur, yeniden doğuş

Sesler duymaktayım, "davran ve boğuş"

"Sen bir devsin, yükü ağırdır devin"

"Kalk ayağa, dimdik doğrul ve sevin"

"Dişçinin muayenesinde otururken düşünüyordum, demişti üstad, çoluk çocuk aç mı, tok mu? Acaba onların hatırlarını soracak bir din kardeşi çıkar mı?"

Hapishaneden çıktıktan sonra bir "sözde dost"unun söylediği ise büsbütün yürekler acısı:

"Sen cezaevinde iken çocuklarına yardım etmek, onları aramak istedim ama başıma bir şey gelir diye korktum, çekindim!"

İşte bu endişeler içinde iken Necip Fazıl birdenbire çilesini doldurduğunu hisseder, imdadına iman-ı kamil yetişir: "Allah Rezzak-ı alem'dir, elbette seni buraya koyarken çocuklarının rızkını da düşünecek ve verecektir. Sen neyin endişesindesin?"

Artık endişe bitmiş, ana rahminde doğumu bekleyen cenin gibi istikbalden emin bir bekleyiş ve Mevlaya hamd-ü sena devresi başlamıştır.

frfjrgreg

Necip Fazıl, Ayhan Songar ve dostları

Mehmedim sevinin, başlar yüksekte

Ölsek de sevinin eve dönsek de

Sanma bu tekerlek kalır tümsekte

Yarın elbet bizim elbet bizimdir

Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir...

Gün gelir, Necip Fazıl'ı, bir zamanlar Baki'nin oturduğu "Sultan-üs Şuara"tahtında görürüz. Artık "hayatının eserini" vermenin zamanı gelmiştir. Ve, işte önümüzde "İman ve İslam Atlası...”

"Tefahur" iyi şey değil ama Allah da kullarının ziynetlerini üzerinde görmek ister. "Bugünün ve yarının derin ve gerçek müminleri, eserimi size ithaf ediyorum" dediği kitabını bana imzalarken "Ayhan Songar, Ebediyet dostuma Ebediyet yolu, Necip Fazıl"diye yazmış sevgili Üstad.

Böyle bir zihniyeti, ne yalan söyleyeyim, burada okuyucularımdan saklamak istemedim. Senelerce bize dinimizin esaslarını öğretecek bir eserin hasretini çektik!

"Vücuttan sadır olan necaseti miskalle ölçen" İlmihal kitapları artık değil bugünün gençlerine, bizlere bile bir şey söylemiyordu!

"Tarife yazmak yerine gayeyi öziyle ruhlara sindirmek, reçete yerine manada ilacın kendisini tattırmak... Ve bu aziz davayı papağan ağızlarından kurtarmak" için kaleme alınan bu eseri bir solukta okudum. Onu tarif etmeye ne kalemim muktedirdir, ne de bilgim ve ilmim yeter. Burada haddimi aşmaktan son derece hazer ederek birkaç hususiyetinden bahsetmek istedim. Maksadım "duymayanlara duyurmak"

Kitap çok açık bir üslupla, temiz ve günümüzün konuşulan Türkçesi ile ıstılahlardan mümkün olduğu kadar kaçınan bir dille yazılmış. Birinci kısmı "İbadet"e ayrılmış. "Müslümanım"diyen herkesin, hiç değilse vefatından sonra "cenaze namazının kılınmasına itirazı bulunmayan" her insanın bilmesi gereken esaslar. Oku, öğren de, ister yap ister yapma... Orası Yaradan ile senin arandaki bir mesele! Bu bölümün son bahsi "Hurafe"ye ayrılmış! Hele "Yobaz Hurafeciliği" kısmını inanan, inanmayan herkesin okumasını ne kadar isterdim.

İkinci kısım: Vecd. Çile'nin tarifine bakın: "Mevlana der ki: "Sarayda gece... Sultanlar uykuda... Zindanda gece... Mahpuslar uykuda..."

Ve "İlim:" "İlim sayısız meçhullerin tek malum etrafında cebir muadelesi...

Necip Fazıl üstad bir gün bana şöyle demişti: "İnsanlar bilmediğini bildiğine kıyas edebilse, biliyorum kelimesi ortadan kalkardı. Biz de bilmemenin biliyorum zannı içerisinde bilmenin en gerisindeyiz"

... Necip Fazıl Kısakürek, bu kitabı için şöyle diyor:

Kalmadı bu dünyada benim işim ve kavgam;

Eserimi verdimse artık ölsem de ne gam!

İnsanlar büyüdükçe, yüceldikçe yalnızlıkları da artıyor. Necip Fazıl Kısakürek'in eriştiği seviyeden dünyayı seyrederken söylediği şu sözlerle yazımı noktalamak istiyorum:

BOŞ DÜNYA

Gittiler... Bana dünyam

Birdenbire boş geldi

Seçilmez oldu eşyam

Odalarım loş geldi

Gözlerim Müebbed'de;

Günü gelir elbet de

Gelir, Melek nöbette

Safa geldi, hoş geldi!

Diğer Yazıları